Passie voor de kunst
Emancipatie en creativiteit gaan hand in hand. Alleen als een mens leert zich uit te drukken en leert creatieve uitingen van anderen te begrijpen ontwikkelen we een humane maatschappij. Een kunstbeleid moet er dan ook op gericht zijn dat iedereen actief in aanraking met kunst komt. Kunstonderwijs op scholen moet daadwerkelijk gaan om expressieve vakken en kennis van kunst. Dit moet niet verward worden met cultuuronderwijs waar ingegaan wordt op de verschillen tussen culturen. Kunstonderwijs is leren je uit te drukken met je hart. Juist dat dwingt tot nadenken en werkt daarmee emancipatorisch, want in alle culturen zijn juist in de kunst de grootste taboes te vinden. Ook de bibliotheken in de stad moeten ingezet worden in het kunstbeleid, te beginnen met de openbare bibliotheek. Leren zien, horen en lezen gaan samen op.
Het amateurtoneel, de straatmuzikanten, de harmonieën, fanfares, muziekgroepen en bandjes, allemaal kampen ze met geldgebrek, terwijl een grote groep mensen zich hierbij inzet. Repetitie-, tentoonstelling- en atelierruimtes zijn niet meer te betalen. Hoog tijd om deze noodzakelijke voorwaarden voor zelfontplooiing te subsidiëren om kunstbeoefening laagdrempelig te maken.

Kunst van onderop stimuleren
Kunstbeleid in Amsterdam wordt altijd met een grote K geschreven. Natuurlijk zijn ook wij trots op onze musea, bibliotheken en archieven en loven wij de vele muziek- en theaterproducties. Maar kunst moet onder de mensen zijn en niet alleen in tempels en schatkamers. De openbare ruimte moet een openbaar atelier worden. De lange rijen voor de grote musea maken de stad nog niet tot een open atelier. Niet alleen een hype om topstukken maar ook aandacht voor de lange traditie van kunst in de stad is hiervoor nodig. Er moet veel meer aandacht komen voor de gigantische collecties in magazijnen en archieven, maar ook voor beginnende kunstenaars in de stad. In alle stadsdelen moet in parken, op straten en aan muren wisseltentoonstellingen komen van hedendaags werk. Een dependance van het Stedelijk Museum met 3-maandelijkse wisseltentoonstellingen uit eigen bezit zou een verademing zijn voor veel mensen die niet bang zijn voor red, yellow and blue. De stad moet daarmee een creatief brandpunt worden tegenover de commerciële televisiecultuur.
Voor zo’n culturele stad zijn veel kunstenaars nodig. Deze kunstenaars mogen niet gelijkgeschakeld worden met startende ondernemers. Het gros van de kunstenaars heeft altijd moeten ploeteren. Het is slechts enkelen gegeven bij leven al goed te verkopen. Hierom moeten aankomende en werkende kunstenaars, muzikanten en acteurs door de stad worden gestimuleerd en gefaciliteerd. Daarvoor zijn vooral goedkope werk- en repetitieruimtes nodig.

Kunst is geen verkoopsstunt
Kunstinstellingen moeten op afstand van de politiek staan. Dat kan in sommige gevallen betekenen dat Amsterdam Anders/De Groenen geen tegenstander is van verzelfstandiging van deze publieke functies. Hierbij geldt dan wel de voorwaarde dat de kunstinstelling niet wordt overgeleverd aan de macht van het grote geld. Helaas wordt  kunst vooral gezien als een bron van inkomsten, als een lokkertje voor de toerist, die probeert het verschil te zien tussen een echt zelfportret van Rembrandt en zijn wassen beeld. Kunst wordt een soort consumptieve uitstallingkast. Na de porno en de softdrugs wordt nu Kunst geplugd. Kunst wordt vooral gezien als een uniek verkoopargument voor het product Amsterdam. Daarbij wordt in dit zuiver commercieel denken vooral gegokt op megatentoonstellingen en zware sponsering door het bedrijfsleven. Kunst wordt als louter passieve behoeftebevrediging in de markt gezet. Maar kunst is voor iedereen en niet alleen om passief te ondergaan. Amsterdam Anders/De Groenen is daarom voor langdurige ruimhartige sponsoring van kunstinstellingen om optreden onafhankelijk van gemeentepolitiek en commercie mogelijk te maken.