Iedereen een basisinkomen
Amsterdam Anders/De Groenen is voorstander van een basisinkomen voor alle inwoners van Amsterdam vanaf 18 jaar. Hierdoor vervalt dan meteen het hele bureaucratische bouwwerk van AOW, WAO, bijstand, inclusief de nieuwe wetten op werk en inkomen, plus de daarbij horende controlediensten. Ook biedt het erkenning van vrijwillige arbeid en huishoudelijk werk. Een stapsgewijze verhoging van de uitkeringen naar het niveau van een normaal loon is een eerste directe maatregel in de goede richting. Amsterdam Anders/De Groenen vindt dat alle burgers recht hebben op een bestaansgarantie.

Werklozen zijn gewoon deel van de maatschappij, ook al verrichten ze geen betaalde arbeid. De zorgtaken en het vrijwilligerswerk dat veel werklozen verrichten maakt hen van onschatbare waarde voor de maatschappij. Mensen moeten in de eerste plaats zelf weten hoe zij hun leven inrichten. Het is dan ook belachelijk dat werklozen worden gekort op hun uitkering als zij vrijwilligerswerk doen. Zij moeten normaal kunnen leven, zonder gestigmatiseerd, gecontroleerd en gekoeioneerd te worden. We moeten accepteren dat een stad als Amsterdam nu eenmaal meer mensen heeft die om welke reden dan ook niet in staat zijn goed te functioneren in het overspannen arbeidstempo dat nu de norm is. Amsterdam moet opkomen voor deze mensen en het gevecht met de regering aangaan om meer geld voor deze mensen te krijgen. Iedereen heeft recht op een bestaansminimum.

Van gesubsidieerde naar reguliere banen
Een actief beleid blijft nodig voor het omzetten van gesubsidieerde arbeid in reguliere banen. Het is waanzin om mensen uit gesubsidieerd werk te halen en in een arbeidsloze uitkering te laten belanden. Niet alleen leidt dit tot persoonlijke ellende en laat dit een enorm gat vallen bij de betrokken instellingen, het kost ook nog eens een enorm bureaucratisch apparaat om het allemaal te regelen en te controleren. Veel instellingen zijn nu nog afhankelijk van dit soort banen. Aangepaste subsidies zijn daarom nodig, er dient voldoende geld beschikbaar te zijn voor het omzetten van banen naar reguliere werkplekken bij culturele en maatschappelijke instellingen. Er moet erkenning komen voor de belangrijke functie die gesubsidieerde arbeid heeft gekregen binnen het onderwijs, bij culturele instellingen, NGO’s en voor de uitvoering van het veiligheidsbeleid. Deze erkenning zou financiële gevolgen moeten hebben; wij streven naar reguliere banen met minstens 130 procent van het minimumloon. Nu doen mensen zwaar onderbetaald maatschappelijk onmisbaar werk.

Voorkom de armoedeval
Een bijstandsuitkering is te laag als sociaal acceptabel minimum en moet dringend verhoogd worden zolang er nog geen basisinkomen is. De gemeente geeft dat impliciet toe door het inzetten van extra maatregelen zoals vrijstelling van gemeentelijke belastingen en heffingen, toeslagen, de bijzondere bijstand, de stadspas enzovoorts. Nu dreigt door het principe ”werk boven inkomen” een onderklasse van arme werkenden te ontstaan.
Door de enorme sollicitatiedruk, gedwongen aanvaarding van slecht betaald werk, deeltijdarbeid en de armoedeval - het kwijtraken van bovengenoemde ´extraatjes´ bij aanvaarding van werk - komen vele werkenden niet of nauwelijks boven bijstandsniveau en zijn in sommige gevallen zelfs slechter af. Amsterdam Anders/De Groenen is dan ook van mening dat iedereen met een inkomen minder dan 130 procent van het minimumloon in aanmerking moet komen voor de genoemde extra maatregelen. Sollicitatieplicht dient afhankelijk te zijn van de aanwezigheid van goede en goedkope kinderopvang en de mogelijkheid van zorgverlof. De sollicitatieplicht voor ouders met kinderen jonger dan 12 jaar moet afgeschaft worden. Voorts pleiten wij voor het opnieuw invoeren van het begrip ’passende arbeid’, waardoor mensen niet gedwongen kunnen worden arbeid te verrichten waarvoor zij niet geschikt zijn.

Vrijwilligerswerk
Zinvol vrijwilligerswerk is wat Amsterdam Anders/De Groenen betreft gelijkwaardig aan een betaalde baan. Het is een normaal onderdeel van de dag. Het gemeentebestuur moet mogelijk maken dat het doen van vrijwilligerswerk voor de hand ligt en laagdrempelig is. Vrije tijd is de tijd waarin mensen geen geld hoeven te verdienen. Deze tijd geeft mensen de mogelijkheid zich met de inrichting van hun omgeving bezig te houden en zich actief in te zetten voor de maatschappij en medeburgers. De voorzieningen voor het kunnen deelnemen aan dergelijke sociale activiteiten moeten door de gemeente worden geleverd.

Stop de huiszoekingen
In Amsterdam wordt momenteel iedereen die aanspraak maakt op voorzieningen langzaamaan verdacht gemaakt. Het is toch te gek dat alle mensen die een uitkering ontvangen in Amsterdam het risico lopen om op een onverwacht moment te worden bezocht door de sociale recherche, ook al heeft de recherche geen aanwijzingen voor fraude? En ben je op dat moment niet thuis, dan is dat direct verdacht, en mogelijk zelfs een reden om de uitkering op te schorten. Als je een uitkering hebt mag je in Amsterdam tegenwoordig namelijk alleen nog maar thuis zitten en solliciteren terwijl de sociale recherche je kasten doorloopt, je vuile onderbroeken past en het aantal tandenborstels telt.
En alsof dat nog niet genoeg is, wordt ook nog even geïnformeerd bij de buren of zij soms iets ‘verdachts’ hebben gezien of gehoord. We belanden zo in een verklikkersmaatschappij waarbij alles en iedereen elkaar moet controleren. Amsterdam Anders/De Groenen verzet zich als één van de weinige partijen in de gemeente Amsterdam tegen deze huiszoekingen. Zij zijn een inbreuk op een menswaardig bestaan.
In hetzelfde licht van verdachtmaking zien wij de ‘zoeklicht’-acties waarbij voor veel geld wordt gezocht naar ‘criminele’ huurders die noodgedwongen een woning illegaal onderhuren. Wij pleiten daarom voor het investeren in extra woningbouw en het stoppen van de sloop, dan stopt de illegale onderhuur vanzelf. Want anders worden de ‘slachtoffers’ van de woningmarkt nog eens dubbel gepakt. In plaats van het pakken van de huurder, moet men de aandacht verleggen naar de mensen die (bemiddelen bij het) voor exorbitant hoge bedragen kamers verhuren, (zie ook: H9 bouwen voor iedereen)

Geen mens is illegaal
Amsterdam moet een voortrekkersrol gaan vervullen in de humanisering van het ‘illegalenbeleid’. Amsterdam Anders/De Groenen wil dat de werkelijkheid van de aanwezigheid van ‘illegalen’ tot uitgangspunt van beleid wordt genomen, en niet de illusie dat ‘illegalen’ hier niet (mogen) bestaan. Mensen kunnen niet illegaal zijn, en hebben het grondrecht zich overal op de wereld naar toe te bewegen, de wereld is immers van iedereen.
In Amsterdam verblijven ongeveer 14.000 ‘illegalen’. Soms gaat het om uitgeprocedeerde asielzoekers die niet terug kunnen of willen naar hun land van herkomst, vaak ook om mensen die hierheen zijn gekomen om een beter bestaan op te bouwen of geld te verdienen voor de familie thuis.

Door de landelijke overheid en door de gemeente worden deze mensen de criminaliteit en prostitutie in gedwongen. Onder het mom van het hard aanpakken van huisjesmelkers en ‘zwarte’ werkgevers worden vooral de ‘illegalen’ zelf gepakt. Hiervoor werkt de gemeente actief mee aan het opjagen, uitsluiten, opsluiten en uitzetten van ‘illegalen’.
Voor Amsterdam Anders/De Groenen is de prijs van deze uitsluiting te groot. Niet alleen de geldelijke prijs voor de bewaking van de ‘openbare orde’, maar vooral ook de medemenselijke prijs. Mensen hebben het recht om menswaardig behandeld te worden. Een onderklasse van ‘illegale’ migrantenwerkers is alleen te voorkomen door een recht op toegang tot Nederland en een bescherming van hier aanwezigen tegen uitbuiting.

Zolang het huidige vijandige vreemdelingenbeleid in Nederland heerst, moet de gemeente zich actief inzetten voor humanisering van het vreemdelingenbeleid. Niet alleen medische noodhulp moet worden geboden, maar ook reguliere zorg en scholen moeten gewoon openstaan voor ‘illegalen’. En er moet nagedacht worden over creatieve manieren om huisvesting voor ´illegalen´ te regelen. Alle inwoners van Amsterdam zijn immers gelijkwaardige burgers van de stad.

Werken bij de gemeente
De gemeente Amsterdam is zelf een grote werkgever. In het belang van het scheppen van nieuwe banen en het verkleinen van de werkdruk wil Amsterdam Anders/De Groenen een 32-urige werkweek invoeren, met behoud van loon en een volledige herbezetting. Ook dient het aantal stageplaatsen sterk verhoogd te worden. Dat er grote aandacht moet zijn voor de achterstandsgroepen bij de werving spreekt voor zich. De mogelijkheden voor parttime werk en duobanen moeten worden uitgebreid. Kinderopvang is veel te duur geworden in de afgelopen jaren, hierdoor wordt vrouwenemancipatie jaren achteruit gezet. De gemeente moet als werkgever kinderopvang daarom volledig gaan financieren en zich actief inzetten voor een uitbreiding van de financiering op landelijk niveau.
Er zit een schat aan ervaring in de gemeenteorganisatie die niet altijd wordt aangeboord. De medezeggenschapsorganen moeten daarom volledig betrokken worden bij de bedrijfsvoering. Bevoegdheden van ondernemingsraden kunnen en dienen wettelijk uitgebreid te worden.

Goede verslavingszorg
Het drugsbeleid van de Nederlandse overheid en van de gemeente Amsterdam schiet op de meeste punten tekort. De nadruk ligt op repressie. Drugsverslaafden worden als ‘vervelend’ ervaren en daarom moet hen het leven zuur worden gemaakt. Slecht gedrag mag immers niet worden beloond… Het wegpesten van junks uit het straatbeeld is misschien wel een goedkope fix voor het straatbeeld, maar lost uiteindelijk niks op. Wat Amsterdam Anders/De Groenen betreft kunnen we het probleem van drugsoverlast het beste aanpakken door drugs te legaliseren en de problemen van de drugsverslaafden aan te pakken. Legalisatie van drugs zal een hele criminele industrie uit de markt zetten en een enorme belasting op de politie en het justitieel apparaat wegnemen. Door een forse uitbreiding van de heroïne- en methadonprogramma’s, uitbreiding van kleinschalige dag- en nachtopvang, gebruikersruimtes met huisdealers in zelfbeheer en het aanpakken van de wachtlijsten voor afkickprogramma’s, kunnen we de verslaafden van de straat en uit de criminaliteit halen. Door verslaafden een plek te bieden waar zij overdag en ’s nachts terecht kunnen, wordt overlast door verslaafden en dealers effectief aangepakt. Door de verschillende betrokken instanties cliëntgericht intensief te laten samenwerken, nemen de kansen op maatschappelijke herintegratie toe.

Rechten van prostituees
Amsterdam Anders/De Groenen is voorvechter van de prostitutie als eerzaam beroep. Hiervoor moet de gemeente wel de randvoorwaarden scheppen, want uitbuiting en jongens- en vrouwenhandel zijn van oudsher verweven met deze sector. Amsterdam Anders/De Groenen vond het dan ook onverantwoord om de tippelzone te sluiten. Hierdoor is een veilige, gecontroleerde plek verdwenen waar vrouwen hun beroep konden uitoefenen. Het alternatief is een situatie waarbij straatprostitutie buiten het zichtveld van hulpverleners plaatsvindt of zich verplaatst naar andere steden. De berichten over zwervende minderjarige prostituees en overlast op straat zijn na het sluiten van de tippelzone al snel toegenomen. Daarom moet een tippelzone op een locatie dicht bij het centrum worden gerealiseerd, autovrij natuurlijk, want tippelen doe je lopend!
In plaats van het opjagen van prostituees moet de gemeente vrouwen die uit de prostitutie willen stappen actief ondersteunen. Bij het ‘opschonen’ van de tippelzone zijn vrouwen opgepakt en uitgezet die slachtoffer waren van vrouwenhandel. Amsterdam Anders/De Groenen wil dat de gemeente actief stappen onderneemt tegen jongens- en vrouwenhandel. Vrouwen en jongens die het slachtoffer zijn van vrouwenhandel verdienen bescherming en mogen niet zomaar op het vliegtuig terug worden gezet.

Aandacht voor emancipatie en tegen racisme
Uitgangspunt voor Amsterdam Anders/De Groenen is de emancipatie van de mens. Dat geldt op het gebied van burgerschap, maar zeker ook op het gebied van arbeid. Er moet gestreden worden voor gelijke behandeling, gelijke betaling en gelijke kansen voor iedereen. Emancipatie van vrouwen is vandaag nog net zo actueel als in het verleden. Nog steeds nemen vrouwen de meeste zorgtaken op zich, en wordt door vrouwen structureel minder verdiend dan door mannen voor vergelijkbare arbeid. Een gemeentelijk emancipatiebeleid is daarom hard nodig! Ter bevordering van de positie van migrantenvrouwen moeten zij direct een onafhankelijke verblijfsvergunning krijgen. Ook nieuwe Nederlanders verkeren structureel in een achterstandspositie. Ook bij de gemeente zelf zijn eerste en tweede generatie nieuwkomers in de middelste en hogere regionen ondervertegenwoordigd. Dat kan Amsterdam als multiculturele stad zich niet veroorloven.
Jongeren moeten weten dat er een plaats voor hen is in deze maatschappij. Een stad die jongeren dat niet kan bieden, door middel van scholing, begeleiding en baankansen verliest het contact met haar toekomst. Momenteel dreigt dat te gebeuren met groepen voornamelijk Marokkaanse jongeren in de stad. Verketterd door de media, gewantrouwd door potentiële werkgevers en door een deel van de Amsterdammers gezien als de volgende terrorist. Hier moeten alle Amsterdammers zich wat van aantrekken! Alle inwoners van de stad moeten staan voor het bijeen houden van de hele Amsterdamse maatschappij. De gemeente kan daar bij helpen, in de eerste plaats door te overleggen met werkgevers en scholen en disco’s. Maar ook door te zorgen dat de politie zorgvuldig met jongeren omgaat. Racisme zit in de mens, en dus ook in de politie. Regels moeten daarom zo in elkaar zitten dat willekeur en racisme zo veel mogelijk wordt uitgesloten. Daarbij zijn bijvoorbeeld pleinverboden tegen hanggroepjongeren een typisch voorbeeld van verkettering en symptoombestrijding. Amsterdam Anders/De groenen wil liever dat er voldoende naschoolse activiteiten zijn voor de jeugd.